Foto 1. Dat is een halve IBC. Eentje schoon met mest en afgedekt met schoon karton klaar voor zaaien of poten.
Foto 2. Dat is een andere halve IBC met daarin de zelf opgekweekte aardbeien "doorbloeier" aardbeienplantjes.
Hier had ik dus Metrop Calgreen over moeten sproeien maar door omstandigheden is dat erbij in geschoten.
Zodra ik ze ga uitpoten laat ik de worteltjes eerst volzuigen met Metrop Root, een product die zich specifiek richt op plantenwortels.
Foto 3. Die vind ikzelf erg leuk want dat zijn doperwten, die na het schoonmaken weer opgekomen zijn.
Ik laat ze natuurlijk staan en houd de temperatuur in de gaten want misschien is dat ook weer iets om te proberen voor in het najaar buiten uit te proberen.

Deze foto's zijn in de kas genomen.
Foto 1 Dat zijn mijn iele, vanaf een geoogste, in plakjes gesneden gezaaide aardbei.
Foto 2 Dat is een deel van mijn gezaaide spitskool bedoeld voor de weeuwenteelt.
Foto 3 Dat is de tuinkat. Hij komt mij steeds opzoeken in de kas en dat vind ik mooi dan kan hij zijn katten "geur" achterlaten.
Links zie je de, normaal afgedekte, eierenschillen staan te drogen.
Ik heb inmiddels twee emmers vol gedroogde, fijngemaakte schalen.

Foto 1 Dat is het looppad achter bij de slootkant.
Ik moet daar nog even een lang touw overheen spannen zodat het karton niet wegwaait maar dat is de planning voor de eerste de beste dag dat ik weer op de tuin ben.
In de emmers zit gemaaid gras met water maar die wil ik en de compost bak legen.
Foto 2 Worteldoek met daaronder ook karton.
Hier wil ik straks de potten met aardappelschillen op zetten. De ramen die erop liggen zijn afkomstig van de IBC’s.
Foto 3 Dit is een overzicht van worteldoek met daaronder karton, en stukken waar alleen karton ligt.

Ik ben dan op 1 januari voor foto's naar de tuin geweest maar daarna niet meer.
Er lag zoveel sneeuw en het had zo hard gevroren dat het te gevaarlijk was om erheen te gaan.

Ik heb in de kas in een bakje wat winterandijvie gezaaid en goed beschermd tegen de kou.
Het is gewoon een probeersel.
Doordat alles zo nat is kan je beter wegblijven maar ik was benieuwd naar mijn "wild" groeiende doperwten.
Ze staan er een beetje zielig bij na de vorst en sneeuw maar ik denk dat dat toch wel weer goed komt.

Ik heb de slootkant een beetje gefatsoeneerd en zodra er houtsnippers komen dan kan ik dat op het karton gooien zodat we weer schoon en droog kunnen lopen.
Ik kon het niet laten om een hééél klein stukje op de tuin te twisten.
De grond was erg los en er is weer vorst voorspeld.
Ik heb een stel lege emmers (van alle eierschalen) mee naar huis genomen zodat ik in de kas ruimte krijg om daar mijn potten voor de aardappelschillen neer te zetten.

s'Morgens moesten de autoruiten schoongekrabd worden dus het had weer gevroren en dat blijft voorlopig nog zo.
s'Middags was ik even op de tuin want het kriebelt wel hoor maar er stond zo'n gure wind dat ik maar weer gauw naar huis ben gegaan.

Het begin van de houtsnipper tijd is begonnen.
Ik was bij het grofvuil en ik zag een klein bergje liggen dus ik ben daar direct gaan vragen of ik wat emmers mocht vullen voor mijn groentetuin.
Het begon dus zoals het op 1 januari erbij lag en daarna hetzelfde pad met houtsnippers.
Ik ben 2x geweest voor een paar emmers en nu moet ik nog 1 meter te gaan.
Ziet er gelijk weer een beetje gelikte uit vind ikzelf.

De zon scheen en dat was voor mij een goede reden om naar de tuin te gaan.
Mijn "wild" groeiende doperwten hebben de vorst niet overleefd, jammer maar toch weer wat wijzer geworden, denk ik maar.

Mijn buurvrouw, die inmiddels drie jaar naast mij een tuin heeft, klaagt nu dat ze niet met haar kruiwagen over het gezamenlijke pad kan lopen om naar haar tuin te gaan.
Dat is opmerkelijk, want er lopen al jaren twee paden richting haar tuin: het gezamenlijke pad van 0,50 meter breed én het pad via mijn tuin aan de slootkant, dat 1.20 meter breed is.
Daarnaast kan ze ook nog via het pad van haar andere buurvrouw naar haar tuin.
Er zijn dus meerdere routes die altijd prima hebben gewerkt.

Het begon al in april 2025, toen ze beweerde dat ik mijn hek zou hebben verplaatst waardoor het pad, mijn pad, smaller zou zijn geworden.
Iedere andere tuinder weet dat dit niet klopt.
Sterker nog: als je het bewuste hek aanraakt, valt het om, omdat de palen zo rot zijn als de pieten.
Er is dus niets verplaatst.

Nu begint ze te klagen over het gezamenlijke pad.
Mijn tuin is de enige tuin die aan beide zijden een tegelpad heeft: één volledig op mijn eigen tuin en daarnaast het gezamenlijke pad.

Tijdens de verhuizing van het ene tuincomplex naar het andere, in 2018, heeft het voormalige bestuur bij iedereen gecontroleerd of alles goed ging.
Er is nooit iets op- aangemerkt of veranderd.
Wat de situatie nu bemoeilijkt, is dat mijn buurvrouw aan het eind van mijn 1.20 meter brede pad op haar eigen tuin een tunnel heeft geplaatst, slechts 10 à 15 cm van het gezamenlijke pad af.
Volgens haar kan de freesmachine daardoor niet meer langs, terwijl die al jaren via hetzelfde brede pad naar haar tuin ging.
Het probleem ligt dus bij haar tunnel, niet bij de paden.
Wat ze ook zou kunnen doen, is simpelweg haar eigen rommel opruimen.
Dan kan ze met de kruiwagen — en zelfs met de freesmachine — gewoon tussen haar tunnel en haar hok door naar haar tuin.

Maar in plaats daarvan wil ze dat ik het gezamenlijke pad, tussen mijn buurman vooraan en het voorste gedeelte van mijn tuin, aan mijn kant ga verbreden.
Mijn buurman heeft ze daarover NIET aangesproken, alleen mij.

Dat pad is door verschuivingen al naar mijn kant gekomen, daarom heb ik later stoepbanden geplaatst.
Op 18 januari 2026 heeft ze een filmpje op de groepsapp gezet om te klagen bij de andere tuinders.

En wat doet ze?
Ze filmt uitsluitend mijn tuin.
MIJN TUIN — alsof ze privileges heeft.
MIJN TUIN — alsof zij bepaalt wat ik daar moet doen.

Niet haar eigen tunnel die het probleem veroorzaakt, niet haar rommel, niet de route via de andere buurvrouw — alleen mijn tuin, midden in hagel, sneeuw en ijzelpeiode.
Het ijs lig nog in de sloot zoals je op het filmpje kan zien.

Alsof IK een probleem maak.
Terwijl iedereen weet dat er sinds het overlijden van de vorige tuinder, 3 jaar geleden, niets aan de tuinen is veranderd.
Bij het aanvaarden van haar tuin wist ze precies hoe de situatie was.

Wilt u het door haar gemaakte filmpje zien?
Klik dan op de onderstaande foto.

Het gaat dus over het pad bij het begin van de film, die ik dus zou moeten verplaatsen volgens haar.
Maar als je goed kijk dan zie je helemaal aan het einde van het pad, voordat ze naar links draait naar mijn 1.20 m. pad, rechts een hoekje van haar "opgeruimde" tuin.
Ook aan het slot van het filmpje, waar mijn pad klaar is, kan je in de "verte" een klein beetje zien hoe en wat op haar tuin.
Het eind van het liedje is eigenlijk, niks tegen haar meer zeggen en zeker geen koffie aanbieden als we tergelijk op de tuin zijn.
Jammer natuurlijk, maar het beste.